Wydawca treści
Obiekty edukacyjne
Szkółka leśna w Rogach
Szkółka leśna w Rogach
Szkółka leśna w Rogach
Szkółka leśna w Rogach
Szkółka leśna w Rogach
Szkółka leśna w Rogach
Na terenie Nadleśnictwa Lubniewice funkcjonuje kilka obiektów, które wykorzystujemy do celów edukacyjnych:
Szkółka zespolona w Rogach
Położona na terenie leśnictwa Rogi o powierzchni produkcyjnej 5,99 ha, na której rocznie produkuje się około 2 mln sztuk sadzonek gatunków lasotwórczych, domieszkowych oraz krzewów biocenotycznych – średnio 25 gatunków. Ta ilość sadzonek w pełni pokrywa zapotrzebowanie nadleśnictwa na materiał odnowieniowy. Jest to najważniejszy obiekt edukacyjny patrząc pod kątem dydaktycznym, ponieważ to na szkółce „wszystko" się zaczyna. Tu wysiewane są nasiona zebrane z najdorodniejszych drzew i krzewów różnych gatunków. Z nich kiełkują małe siewki, które przy właściwej pielęgnacji i ochronie wyrastają na większe sadzonki, a później są wysadzane w lesie tworząc młode uprawy, z których wyrasta dojrzały drzewostan. Niejeden odwiedzający szkółkę właśnie tu uświadomił sobie, że przysłowiowa bożonarodzeniowa choinka to świerk pospolity.
Rezerwat leśno-torfowiskowo-wodny „Janie im. Włodzimierza Korsaka"
Rezerwat „Janie" im. Włodzimierza Korsaka utworzony Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 18 maja 1984 roku o powierzchni 50,52 ha (z czego w zarządzie nadleśnictwa znajduje się powierzchnia 35,11 ha) jest rezerwatem wodnym, którego celem jest zachowanie zarastającego jeziora z charakterystyczną roślinnością wodną i bagienną ( wawrzynek wilcze łyko, grążel żółty, grzybienie białe, salwinia pływająca), będącego ostoją licznych gatunków ptaków wodnych.
Rezerwat położony jest ok. 3,5 km od miejscowości Lubniewice. Centralną część rezerwatu zajmuje jezioro Janie o pow. 15 ha, przez które przepływa rzeka Lubniewka.
Ścieżka edukacyjna
Obiekt oddany do użytku w 2004 roku. Zlokalizowana jest przy jeziorze Lubiąż w sąsiedztwie terenów wyznaczonych pod obozy harcerskie co pomaga w edukacji dzieci i młodzieży z tych obozów, które są mieszkańcami bardzo dużych miast, przybliżając problemy ochrony środowiska oraz pracę leśników. Na trasie ścieżki, której długość wynosi 1,50 km znajduje się 16 przystanków dydaktycznych. Tablice te prezentują treści wynikające z walorów środowiska przyrodniczego, występującego wzdłuż trasy i dotyczą takich tematów jak:
- Piętrowa budowa lasu.
- Przykłady siedlisk występujących na trasie ścieżki.
- Rola łąki śródleśnej, martwych drzew i chrustu.
- Omówienie podziału powierzchniowego.
- Opis jeziora położonego przy trasie.
Postomskie Młyny
W 2010 r. w ramach 100 %-wej dotacji z Programu dla Odry 2006 Nadleśnictwo Lubniewice wykonało na rzece Postomii, w pobliżu miejscowości Krzeszyce, budowle piętrzące dla odtworzenia dwóch zbiorników małej retencji o łącznej objętości 24160 m³ w miejscach, gdzie posadowione były przedwojenne młyny. Działanie to spowodowało ponowne wypełnienie stawów i kanałów młyńskich wodą, tworząc przy rzece malowniczy teren. Obszar ten zyskał na atrakcyjności turystycznej, a zbiorniki retencyjne wpłynęły na bioróżnorodność otaczających je drzewostanów. Mając na uwadze, że jest to miejsce chętnie odwiedzane przez mieszkańców Krzeszyc i przyjezdnych turystów, w 2013 r. w ramach 68 %-wego dofinansowania z funduszu Programu Operacyjnego RYBY 2007 – 2013, Nadleśnictwo Lubniewice zagospodarowało ten teren, udostępniając go dla rekreacji i wypoczynku.
Są tu wiaty, miejsce na ognisko z ławkami, pomosty do dobijania kajaków, tablice w języku polskim i niemieckim opisujące historię przedwojennych młynów, obok przebiega ścieżka rowerowa. Treści tablic powstały dzięki pomocy Gminnej Biblioteki Publicznej - jednostce samorządowej Gminy Krzeszyce, przy której działa Ośrodek wiedzy i tradycji gminy Krzeszyce, która była partnerem w projekcie.
OBIEKT MAŁEJ RETENCJI
Zalew Wałdowice – inwestycja, która powstała dzięki 60 %-emu dofinansowaniu z EkoFunduszu w 2004 roku na terenie leśnictwa Rogi.
Na powierzchni 33 ha została zgromadzona woda, której obecność stwarza warunki do bytowania fauny związanej ze środowiskiem wodno – błotnym oraz sprzyja rozwojowi roślinności trzcinowo – szuwarowej, która oprócz zapewnienia schronienia ptakom wodnym, ma zdolność oczyszczania wody zatrzymując nie tylko zanieczyszczenia stałe, ale również absorbując zanieczyszczenia organiczne. Zbiornik retencyjny zatrzymuje też część wód opadowych i stabilizuje poziom wód gruntowych na obszarze kilkuset hektarów, stwarzając korzystne warunki siedliskowe dla sąsiadujących drzewostanów, charakteryzujących się niedostatecznym uwilgotnieniem.
Najnowsze aktualności
Światowy Dzień Mokradeł 2026
Światowy Dzień Mokradeł 2026
„Tereny podmokłe i wiedza tradycyjna: celebrowanie dziedzictwa kulturowego” to hasło tegorocznego Światowego Dnia Mokradeł. Jego obchody podkreślają znaczenie tych szczególnych obszarów. Leśnicy dobrze wiedzą jak ważną rolę odgrywają tereny podmokłe.
Narastający kryzys wodny, spowodowany działalnością człowieka i zmianami klimatycznymi, zagraża ludziom i przyrodzie. Osuszając mokradła, niszczymy nieodwracalnie zasoby wody, bogaty świat roślin i zwierząt. Mokradła magazynują i oczyszczają wodę, są podstawą globalnej gospodarki, zapewniają nam bezpieczeństwo i dają wyżywienie, a roślinom i zwierzętom oferują miejsce do życia.
Światowy Dzień Mokradeł organizowany jest 2 lutego w ponad 95 krajach. Celem obchodów jest podnoszenie świadomości społecznej w zakresie roli ekologicznej i gospodarczej obszarów wodno-błotnych.
Mokradła pełnią także ważną rolę w kształtowaniu różnorodności biologicznej, są środowiskiem życia bardzo wielu gatunków roślin i zwierząt. Około 40 proc. gatunków roślin i zwierząt na Ziemi jest zależnych od tych obszarów.
Wzrost liczby ludności, urbanizacja i określone wzorce konsumpcji odcisnęły nieodwracalnie piętno na terenach podmokłych. W związku z zanikaniem i zanieczyszczaniem mokradeł zaostrzył się kryzys wodny, który zagraża życiu na Ziemi.
Co Lasy Państwowe robią dla dobra terenów podmokłych?
Lasy Państwowe od wielu lat prowadzą działania związane z budową zbiorników i urządzeń wodnych. To właśnie one mają pozytywnie wpłynąć na śródleśne mokradła.
Obecnie w Lasach Państwowych realizowane są trzy projekty służące zatrzymaniu wody w lesie.
„Lasy dla Mokradeł – ochrona siedlisk hydrogenicznych na obszarach cennych przyrodniczo”
O mokradłach przeczytasz także w Echach Leśnych – „Na ratunek mokradłom”
Projekt „Lasy dla Mokradeł” to inicjatywa Lasów Państwowych mająca na celu kompleksową ochronę i odtwarzanie kluczowych terenów podmokłych, w tym bagien i torfowisk, które stanowią jedne z najcenniejszych i jednocześnie najbardziej zagrożonych ekosystemów w Polsce. Mokradła pełnią istotne funkcje ekologiczne i klimatyczne - magazynują wodę, wspomagają odporność przeciw suszom i powodziom, filtrują zanieczyszczenia oraz są ostoją licznych gatunków zwierząt i roślin, dlatego ich ochrona jest inwestycją w stabilność całych krajobrazów i adaptację do zmiany klimatu.
Jego głównym celem jest przywrócenie funkcji lub utrzymanie dobrego stanu mokradeł na co najmniej 10 450 ha obszarów Natura 2000 i poza nimi. Działania obejmują m.in. ocenę stanu siedlisk, renaturyzację hydrologiczną, ochronę czynna siedlisk i monitoring przyrodniczy oraz intensywne działania edukacyjne i informacyjne skierowane do szerokiego grona odbiorców - od pracowników LP i naukowców, przez społeczności lokalne, aż po turystów i decydentów. Planowane rezultaty obejmują objęcie ochroną i odtworzenie obszarów Natura 2000 o powierzchni ponad 10 000 ha, wsparcie dla instytucji zielonej infrastruktury oraz zaangażowanie w kampanie edukacyjno-informacyjne tysięcy uczestników.
Projekt rozpoczął się w 2024 roku i potrwa do 2029 roku. Program realizowany jest przez Centrum Koordynacji Projektów Środowiskowych Lasów Państwowych wspólnie z ponad 120 nadleśnictwami z 17 regionalnych dyrekcji LP oraz partnerami naukowymi: Uniwersytetem Przyrodniczym w Poznaniu, Uniwersytetem im. Adama Mickiewicza w Poznaniu i Centrum Ochrony Mokradeł.
Całkowita wartość projektu wynosi ponad 117 mln zł, z czego 100 mln zł stanowi dofinansowanie z Unii Europejskiej w ramach programu Fundusze Europejskie na Infrastrukturę, Klimat i Środowisko 2021–2027, a pozostała część pochodzi ze środków Lasów Państwowych.
Stanowi on kontynuację działań realizowanych przez leśników już od niemal 20 lat. Jego celem jest wzmocnienie odporności nizinnych ekosystemów leśnych na zagrożenia powodowane zmianą klimatu poprzez realizację kompleksowych działań retencyjnych i przeciwerozyjnych. Projekt ma również na celu minimalizację negatywnych skutków naturalnych zjawisk pogodowych i klimatycznych, jak choćby susze, pożary czy też powodzie i podtopienia.
Podobnie jak w przypadku projektu retencji wody na terenach nizinnych jest to również kontynuacja projektów realizowanych przez Lasy Państwowe. W ramach programu realizowane są zadania zbliżone do zakresu wpisującego się w małą retencję nizinną, aczkolwiek z uwagi na lokalizację projektu – tereny górskie – bezpośrednio wpływa on na ma wzmocnienie górskich ekosystemów leśnych. Projekt m.in. minimalizuje negatywne skutki intensywnych i długotrwałych opadów atmosferycznych, ekstremalnego przepływu wód w korytach, spływów powierzchniowych oraz destrukcyjnego działania wód wezbraniowych.
Dlaczego mokradła są tak ważne w walce ze zmianami klimatu?
Te podmokłe tereny to nie tylko magazyny wody, ale także dwutlenku węgla. Torfowiska zajmują zaledwie około 3 proc. powierzchni naszej planety, a mimo to magazynują aż 30 proc. węgla lądowego – dwukrotność wszystkich lasów na świecie. Działają także jak naturalna gąbka, wchłaniając i magazynując nadmiar opadów (w okresie długotrwałego braku opadów uwalniają wodę, tym samym wyrównują jej niedobory) oraz zmniejszają powodzie, ograniczają wezbrania sztormowe i chronią wybrzeża. To istotne źródło słodkiej wody, na którą globalne zapotrzebowanie wzrasta o około 1 proc. rocznie.
Znaczenie podmokłych terenów zostało zauważone już ponad pół wieku temu. W 1975 roku weszła w życie konwencja o obszarach wodno-błotnych (chociaż dokument przyjęto 2 lutego 1971 roku, w irańskim mieście Ramsar nad Morzem Kaspijskim). Polska ratyfikowała konwencję kilka lat później. Na terenie naszego kraju jest 19 obszarów mokradeł (łącznie niemalże 153 tys. ha) wpisanych na listę konwencji ramsarskiej.
Zgodnie z Konwencją Ramsarską mokradło to nie tylko obszar leżący na pograniczu środowiska wodnego i lądowego, czyli zarówno obszary podmokłe (bagna), jak i wszelkie wody śródlądowe, ale także płytkie przybrzeżne wody morskie. Pokrywają one ponad 12,1 mln km2 , co stanowi około 6 proc. powierzchni lądowej Ziemi.
